بهار که می‌شود، چنارهای خیابان قصرالدشت شیراز غوغایی بپا می‌کنند.

اگر راهت را کج کنی و پا به یکی از کوچه‌هایی که یاس از دیوار

هر خانه‌اش آویزان شده، بگذاری، ناخودآگاه به یاد همۀ عاشقانه‌های

حافظ می‌افتی و فکر می‌کنی، همین یاس‌ها بودند که حافظ را به اوج

شعر رساندند. حافظی که می‌پنداشت هیچ گوشه‌ای از بهشت هم

لطف کنار آب رکن‌آباد و گلگشت مصلی شیراز را نخواهد داشت.

به‌خصوص اگر شیراز، شیراز اردیبهشت باشد که مرغ الهام بسی

از بزرگان را به پرواز درآورده‌است.